Ruskin – Modigliani: Lo Scandalo Dei Peli Pubici

Esposizione: Modigliani

Data: 23 Novembre 2017 – 2 Aprile 2018

Museo: Tate Museum, London

Nud pe pernă albastră, 1917. Ulei pe pânză, 65,4 x 100,9 cm. National Gallery of Art , Washington D.C
Amedeo Modigliani s-a născut la Livorno (Italia) în 1884 și a murit la Paris, la vârsta de 35 de ani. Francez după mamă și italian după tată, Modigliani a fost crescut în credința iudaică și s-a format astfel la contactul dintre trei culturi. Era un om fermecător și pătimaș, care a avut multe legături amoroase de-a lungul vie-ții. Trei surse i-au alimentat inegalabila forță vizionară: fără să-și renege moștenirea italiană și clasică, artistul înțelegea sensibilitatea și stilul francez, îndeosebi atmosfera artistică densă ce domnea în Paris la sfârșitul secolului al XIX-lea. În plus, era marcat de o luciditate intelectuală influențată de tradiția iudaică. Contrar altor avangardiști, Modigliani a pictat mai ales portrete cu forme alungite, cărora le-a dat un caracter straniu, adăugându-le acea tușă melancolică proprie numai lui. Nudurile lui sunt de o frumusețe sublimă și încărcate de un erotism exotic.

Nud culcat, cu brațele deschise (Nud roșu), cca 1917. Ulei pe pânză, 60 x 92 cm. Colecția Gianni Mattioli
În 1906, Modigliani se stabilește la Paris, centrul inovației artistice și al comerțului internațional cu artă. Aici va frecventa cu regularitate cafenelele și galeriile din Montmartre și Montparnasse, locuri de întâlnire ale celor mai diverse grupuri de artiști. Se va împrieteni repede cu Maurice Utrillo (1883–1955), pictor neoimpresionist – și alcoolic –, precum și cu pictorul german Ludwig Meidner (1884–1966), care-l califica pe Modigliani drept „ultimul boem adevărat” (citat în Modigliani de Doris Krystof).

Nud cu colier, 1917. Ulei pe pânză, 64,4 x 99,4 cm. Allen Memorial Museum, Oberlin, Ohio
Deși mama lui îi trimite toți banii de care putea dispune, pictorul este adesea nevoit să se mute. Uneori, atunci când nu-și poate plăti chiria, își părăsește grabnic locuința vremelnică, lăsând în urmă tablouri. Iată cum apare una dintre locuințele lui Modigliani în descrierea pe care i-o face Fernande Olivier (1881–1973), prima prietenă a lui Pablo Picasso la Paris, în cartea sa Amintiri intime – pentru Picasso: „O estradă pe patru picioare într-un colț al încăperii. O mică sobă ruginită, pe care se afla un lighean de teracotă; alături, pe o masă de brad, un prosop și o bucată de sãpun. Într-un alt colț, o ladă îngustă și sărăcăcioasă, vopsită în negru, slujea drept divan. Un scaun de răchită, niște șevalete, pânze de toate mărimile, tuburi de culoare împrăștiate pe jos, pensule, niște recipiente cu esență de terebentină, un borcan cu acid azotic (pentru gravuri) și geamuri fără perdele.”

Modigliani era unul dintre personajele de vază de la Bateau-Lavoir, celebrul imobil în care mulți artiști, la fel ca Picasso, își aveau atelierele. Probabil că denumirea de „Bateau-Lavoir” se datorează scriitorului Max Jacob (1876–1944), prieten cu Modigliani și cu Picasso.

Nud șezând, cu colier, 1917. Ulei pe pânză, 92 x 60 cm. Colecție particulară
La acea vreme, Picasso pictează Domnișoarele din Avignon, reprezentare radicală a unui grup de prostituate, care avea să marcheze începuturile cubismului. și alți artiști de la Bateau-Lavoir au contribuit la dezvoltarea cubismului; printre ei, pictorii Georges Braque (1882–1963), Jean Metzinger (1883–1956), Marie Laurencin (1885–1956), Louis Marcoussis (1883–1941) și sculptorii Juan Gris (1887–1927), Jacques Lipchitz (1891–1973) și Henri Laurens (1885–1954). Pe atunci, culorile vii și stilul liber al fovismului se bucurau de o mare popularitate. Modigliani va face cunoș-tință cu foviștii de la Bateau-Lavoir, printre care André Derain (1880–1954), Maurice de Vlaminck (1876–1958) și sculptorul expresionist Manolo (Manuel Matinez Hugué, 1876–1945), precum și cu Chaïm Soutine (1893–1943), Moïse Kisling (1891–1953) și Marc Chagall (1887–1985).

Portretul lui Jeanne Hébuterne cu pălărie mare, 1917. Ulei pe pânză, 55 x 38 cm. Colecție particulară
Modigliani îi va înfãþișa în portretele sale pe mulți dintre acești artiști. Pe lângă Max Jacob, și alți scriitori erau atrași de această comunitate – printre ei, Guillaume Apollinaire (1880–1918), poet și critic de artă (și amantul lui Marie Laurencin), suprarealistul Alfred Jarry (1873–1907), Jean Cocteau (1889–1963), scriitor, filozof și fotograf, care avea o relație ambiguă cu Modigliani, și André Salmon (1881–1969), care va scrie mai târziu un roman adaptat pentru scenă despre viața neconvențională a pictorului (Viaþa pătimașă a lui Modigliani). Printre cei care veneau adesea la Bateau-Lavoir se mai numără americanca Gertrude Stein (1874–1946), scriitoare și colecționară de artă, și fratele ei Leo.

Portretul lui Moïse Kiesling, 1915. Ulei pe pânză, 37 x 29 cm. Pinacoteca di Brera , Milano, donație Emilio și Maria Jesi
„Modi”, cum îi spuneau prietenii (diminutivul se bazează și pe omofonia cu al doilea termen al sintagmei peintre maudit, „pictor damnat”), era convins că nevoile și dorințele artistului diferă de ale oamenilor de rând. Trebuia deci ca și viața lui să fie judecată diferit. Această teorie îi fusese inspirată de lectura unor autori ca Friedrich Nietzsche (1844–1900), Charles Baudelaire (1821–1867) și Gabriele d’Annunzio (1863–1938). Modigliani avea nenumărate iubite, bea mult și se droga. Totuși, din când în când, se întorcea în Italia să-și vadă familia și să se odihnească.

Cerșetorul din Livorno, 1909. Ulei pe pânză, 66 x 52,7 cm. Colecție particulară
În copilărie, Modigliani suferise de pleurezie și de febră tifoidă, două boli de care nu s-a vindecat niciodată complet. Lipsa cronică de bani și viața dezordonată i-au șubrezit și mai mult sănătatea. Când moare, răpus de tuberculoză, Jeanne Hébuterne, tânăra lui logodnică, este însărcinată cu al doilea copil al lor. Fără Modigliani, viața i se pare insuportabilă; se sinucide la două zile după dispariția artistului.

Per avere una visione migliore della vita e del lavoro di Modigliani, continua questa eccitante avventura cliccando su: Modigliani , Amazon Italy , Streetlib , Amazon UK , Amazon US , Ebook Gallery , iTunes , Google , Amazon AustraliaAmazon CanadaAmazon Germany , Ceebo (Media Control), CiandoTolino Media , Open Publishing , Barnes&NobleBaker and Taylor , Amazon Japan , Amazon China , Amazon India , Amazon Mexico , Amazon SpainAmabook , Odilo , 24symbols , Arnoia , Nubico , Overdrive , Amazon France , numilog , youboox , Cyberlibris , Kobo , Scribd , Douban , Dangdang

Advertisements

Раскин – Модильяни: Скандал папиллярных волос

Выставка: Модильяни

Дата: 23 ноября 2017 года – 2 апреля 2018 года

музей: тейт модерн, Лондон

Обнаженная с синей подушкой, 1917. Холст, масло, 65.4 х 100.9 см. Национальная галерея искусств, Вашингтон, ф.о

Амедео Модильяни родился в Италии, скончался в Париже в возрасте тридцати пяти лет. Его мать была француженкой, отец – итальянцем, к тому же в семье были еврейские корни, и он рос в среде трех культур. Амедео обладал привлекательной внешностью, чувственностью и страстностью, поэтому у него было много возлюбленных. Его специфическое виденье брало корни от художественного итальянского классического наследия, а его интеллектуальная подготовленность к восприятию французского стиля и особой художественной атмосферы Парижа на рубеже 20 века шло от еврейской традиции.

Спящая обнаженная с раскинутыми руками (Рыжая обнаженная), около 1917. Холст, масло, 60 х 92 см. Коллекция Джанни Маттиоли

В отличие от других художников авангарда Модильяни писал много портретов, нереально удлиненных, пронизанных меланхолическим ощущением, и огромное количество обнаженных, с удивительной грацией и странным привкусом эротизма.

В 1906 г. Модильяни переезжает в Париж, бывший центром художественных нововведений и рынком произведений искусства. Он посещает кафе и галереи Монмартра и Монпарнаса, где собирались группы художников различных направлений. Вскоре он сближается с постимпрессионистским художником Морисом Утрилло (1883-1955) и с немецким художником Людвигом Мейднером (1844-1966), который описывал Модильяни как «последнего, истинного представителя богемы» (Дорис Кристоф «Модильяни»).

Обнаженная с бусами, 1917. Холст, масло, 64.4 х 99.4 см. Мемориальный музей Алена, Оберлин, Огайо

Мать Модильяни высылала ему деньги, но это не избавляло его от страшной бедности, поэтому ему часто приходилось менять жилье, зачастую оставляя свои работы, когда он сбегал не в состоянии оплатить ренту.

Фернанда Оливье, первая парижская подруга Пикассо (1881-1973), описывает одну из комнат Модильяни в своей книге «Пикассо и его друзья» (1933). «В одном углу комнаты находилась подставка на четырех ножках, маленькая, ржавая печка, на которой находился желтый глиняный таз, в котором он умывался, рядом на белом столике лежало полотенце и кусок мыла. В другом углу стоял маленький, темный сундук, выкрашенный черной краской и приспособленный под неудобную софу, стулья с плетеными соломенными сиденьями, мольберты, холсты всевозможных размеров, раздавленные на полу тюбики с красками, кисти, бутыль со скипидаром и кувшин с азотной кислотой (ее используют при гравировке), и полное отсутствие занавесей».

Сидящая обнаженная с бусами, 1917. Холст, масло, 92 х 60 см. Частная коллекция

Модильяни был заметной фигурой в Бато-Лавуар, знаменитом доме, где многие художники, включая Пикассо, имели свои студии. Возможно, название дал этому зданию Макс Джакоб (1876-1944), писатель богемы, друг Пикассо и Модильяни. Работая в Бато-Лавуар, Пикассо создает свою картину «Девушки из Авиньона» (1907), на которой была изображена группа проституток; картина провозгласила наступление эры Кубизма. В авангарде Кубизма также стояли другие художники из Бато-Лавуар: Жорж Брак (1882-1963), Жан Метцингер (1883-1956), Мари Лорансен (1885-1956), Луис Маркусси (1883-1941), а также скульпторы Хуан Грис (1886-1927), Жак Липшиц (1891-1973) и Анри Лорен (1885-1954).

Портрет Жанны Эбютерн в большой шляпе, 1917. Холст, масло, 55 х 38 см. Частная коллекция

В живописи становятся популярными яркие цвета и свободный стиль Фовизма. Модильяни был знаком с фовистами из Бато-Лавуар, в том числе с Андре Дереном (1880-1954) и Морисом Вламинком (1876-1958); он знал скульптора – экспрессиониста Маноло (Мануэля Мартинеса Юге, 1876-1945), Хайма Сутина (1893-1943), Моисея Кислинга (1891-1953) и Марка Шагала (1887-1985).

Модильяни нарисовал портреты многих из них. Часто бывали в этом доме писатели: Макс Джакоб, поэт и критик (а также любовник Мари Лоренсен) Гийом Аполлинер (1880-1918) и сюрреалист Альфред Джерри (1873-1907). Среди них был также писатель, философ и критик Жан Кокто (1889-1963), с ним у Модильяни были смешанные взаимоотношения. Андрэ Салмон (1881-1969) даже собирался написать драматический роман, основой которого должна была послужить нестандартная жизнь Модильяни. Американская писательница, а также коллекционер предметов искусства Гертруда Стайн (1874-1946) и ее брат Лео были регулярными посетителями в этом доме.

Портрет Моисея Кислинга, 1915. Холст, масло, 37 х 29 см. Пинакотека Бреры, Майлан, Дар Эмилио и Марии Йеси

Друзья называли Модильяни «Моди», как бы каламбуря «peintre maudit» (ненавистный художник). Он и сам считал, что у художника совсем другие потребности и желания, потому и судить о нем нужно отлично от других, обычных людей – он познакомился с подобными теориями, читая таких авторов, как Фридрих Ницше (1844-1900), Шарль Бодлер (1821-67) и Габриэле Д’Аннунцио (1863-1938). У Модильяни было бесчисленное количество любовниц, он сильно запивал и принимал наркотики. Время от времени он возвращался в Италию, чтобы навестить семью, отдохнуть и набраться сил.

Нищий из Ливорно, 1909. Холст, масло, 66 х 52.7 см. Частная коллекция

В детстве Модильяни переболел плевритом и брюшным тифом, что сказалось на состоянии его легких. Его ослабленное здоровье подрывалось постоянной нехваткой денег, а также неустроенной, вседозволенной жизнью. Он скончался от туберкулеза, его молодая возлюбленная, Жанна Эбютерн, беременная их вторым ребенком, не смогла вынести жизни без него и покончила с собой на следующее
утро после его смерти…

Чтобы лучше понять жизнь и работу Модильяни, продолжайте это захватывающее приключение, нажав на: Modigliani , Amazon UK , Amazon US , Ebook Gallery , iTunes , Google , Amazon AustraliaAmazon CanadaAmazon Germany , Ceebo (Media Control), CiandoTolino Media , Open Publishing , Barnes&NobleBaker and Taylor , Amazon Italy , Amazon Japan , Amazon China , Amazon India , Amazon Mexico , Amazon SpainAmabook , Odilo , 24symbols , Arnoia , Nubico , Overdrive , Amazon France , numilog , youboox , Cyberlibris , Kobo , Scribd , Douban , Dangdang

Ruskin – Modigliani: O Escândalo do Cabelo Púbico

Exibição: Modigliani

Data: 23 de Novembro de 2017 – 2 de Abril de 2018

Museu: Tate Museum, London.

Nu sobre uma almofada azul, 1917. Pintura a óleo, 65,4 x 100,9 cm. National Gallery of Art Washington D.C

Amedeo Modigliani nasceu em Livorno (Itália) em 1884 e faleceu com a idade de 35 anos em Paris. De mãe francesa e pai italiano, foi educado na fé judaica e cresceu assim em contacto com três culturas. Modigliani era um homem charmoso e apaixonado que teve várias ligações amorosas ao longo da vida. Três fontes alimentaram o incomparável poder visionário do artista: sem negar a sua herança italiana e clássica, ele compreendia igualmente a sensibilidade e o estilo francês, particularmente o ambiente artístico denso que reinava em Paris no final do século XIX. Além disso, ele destacava-se por uma lucidez intelectual influenciado pela tradição judaica.

Nu deitado com braços abertos (Nu vermelho), por volta de 1917. Pintura a óleo, 60 x 92 cm. Colecção Gianni Mattioli

Contrariamente a outros vanguardistas, Modigliani pintava essencialmente retratos com formas alongadas. Atribuiu um carácter estranho e acrescentou um toque melancólico que lhe era próprio. Os seus Nus são de uma beleza sublime e marcados por um erotismo exótico. Em 1906, Modigliani estabeleceu-se em Paris, centro da inovação artística e do comércio internacional da arte.

Aí frequentou regularmente os cafés e as galerias de Montparnasse, lugares de encontro dos mais diversos grupos artísticos. Muito cedo, tornou-se amigo de Maurice Utrillo (1883-1955), pintor néo-impressionista e alcoólico, e do pintor alemão Ludwig Meidner (1844-1966) que o qualificava de “o último verdadeiro boémio” (Doris Krystof).

Nu deitado, 1917. Pintura a óleo, 60 x 92 cm. Staatsgalerie , Estugarda

Sua mãe enviou-lhe todo o dinheiro de que ela podia dispor, no entanto ele foi obrigado frequentemente a mudar de domicílio. Por vezes, teve mesmo de abandonar as suas obras logo que, incapaz de pagar a sua renda, deixava precipitadamente os lugares. Eis a descrição de uma das casas de Modigliani por parte de Fernande Olivier (1881- 1973), a primeira amiga de Pablo Picasso em Paris, no seu livro Lembranças íntimas – Escritos por Picasso:

«Um estrado sobre quatro pés numa canto da divisão. Uma pequena fornalha oxidada com uma bacia de terra cozida nela pousada; ao lado, sobre uma mesa em madeira branca, uma toalha e um pedaço de sabão. No outro canto, uma caixa estreita e miserável, borrada de pintura preta, usada como sofá. Uma cadeira de verga, cavaletes, telas de todas as dimensões, tubos de cores espalhados pelo chão, pincéis, recipientes para a essência de terebintina, um pote contendo ácido nítrico (para as gravuras) e sem cortinados.»

Nu sentado com colar, 1917. Pintura a óleo, 92 x 60 cm. Colecção particular

Modigliani era uma das personagens eminentes do Bateau-Lavoir, esta famosa casa onde numerosos artistas, como Picasso, tinham os seus ateliers. É provavelmente ao escritor e boémio Max Jacob (1876-1944), um amigo de Modigliani e de Picasso, que o Bateau-Lavoir deve o seu nome. Nesta época, Picasso pintou As Meninas de Avignon, esta representação radical de um grupo de prostitutas que marcou o início do cubismo. No Bateau-Lavoir, os outros artistas trabalharam também para o desenvolvimento do cubismo, como os pintores Georges Braque (1882-1963), Jean Metzinger (1883-1956), Marie Laurencin (1885-1956), Louis Marcoussis (1883-1941) e os escultores Juan Gris (18873), Jacques Lipchitz (1891-1973) e Henri Laurens (1885-1954).

Retrato de Jeanne Hébuterne, 1918. Pintura a óleo, 100 x 65 cm. Norton Simon Art Foundation, Pasadena, Califórnia

Nesse tempo, as cores vivas e o estilo livre do fauvismo usufruíam de uma grande popularidade. Modigliani conheceu os Fauves do Bateau-Lavoir, nomeadamente André Deram (1880-1954), Maurice de Vlaminck (1876-1958) e o escultor expressionista Manolo (Manuel Martinez Hugué; 1876-1945) assim como Chaim Soutine (1893-1943), Moïse Kisling (1891-1953) e Marc Chagall (1887-1985). Nos seus retratos, Modigliani representou um grande número desses artistas. Além de Max Jacob, outros escritores eram também atraídos por esta comunidade, como Guillaume Apollinaire (1880-1918), poeta e crítico de arte (e amante de Marie Laurencin), o surrealista Alfred Jarry (1873-1907), Jean Cocteau (1889-1963), escritor, filósofo e fotógrafo, cuja relação com Modigliani era ambígua e André Salmon (1881-1969) que escreveu mais tarde um romance adaptado para o palco sobre a vida, muito pouco convencional, de Modigliani (La Vie passionnée de Modigliani, Edições Seghers, Paris). A escritora americana e coleccionadora de obras de arte, Gertrude Stein (1874-1946), bem como o seu irmão Léo também se encontravam entre os habituais de Bateau-Lavoir.

Retrato de Jeanne Hébuterne com um grande chapéu, 1917. Pintura a óleo, 55 x 38 cm. Colecção particular

Apelidado “Modi” pelos seus amigos, certamente um jogo de palavras baseado na expressão peintre maudit (pintor amaldiçoado), ele estava convencido que as necessidades e os desejos do artista eram diferentes daqueles dos homens vulgares. Daí a sua convicção de que a sua vida fosse julgada de modo diferente; teoria que o levou a leitura de autores como Friedrich Nietzsche (1844-1900), Charles Baudelaire (1821-l867) e Gabriele d‘Annunzio (1863-1938). Modigliani teve inúmeras ligações amorosas; bebeu bastante e consumiu drogas. De tempos a tempos, ele retornava a Itália a fim de ver a sua família e descansar. Na sua infância, Modigliani sofreu de pleurisia e tifóide, doenças dos quais nunca ficou completamente curado. A constante falta de dinheiro e a sua vida instável e libertina agravaram o seu estado de saúde já por si preocupante…

Para obter uma melhor visão da vida e do trabalho de Modigliani, continue com esta emocionante aventura clicando em :  Modigliani , Amazon UK , Amazon US , Ebook Gallery , iTunes , Google , Amazon AustraliaAmazon CanadaAmazon Germany , Ceebo (Media Control), CiandoTolino Media , Open Publishing , Barnes&NobleBaker and Taylor , Amazon Italy , Amazon Japan , Amazon China , Amazon India , Amazon Mexico , Amazon SpainAmabook , Odilo , 24symbols , Arnoia , Nubico , Overdrive , Amazon France , numilog , youboox , Cyberlibris , Kobo , Scribd , Douban , Dangdang

Ruskin – Modigliani: Het Schandaal van het Schaamhaar

Tentoonstelling: Modigliani

Datum: 23 November 2017 – 2 April 2018

Museum: Tate Museum, London

Naakt op een Blauw Kussen, 1917. Olieverf op canvas, 65,4 x 100,9 cm. Nationale Kunstgalerie , Washington D.C

Amedeo Modigliani werd in1884 in Italië geboren en stierf in Parijs op 35- jarige leeftijd. Hij was joods, met een Franse moeder en een Italiaanse vader en groeide daarom op omgeven door drie culturen. Hij was een gepassioneerde en charmante man die diverse minnaressen had. Zijn unieke visie werd geïnspireerd door het koesteren van zijn Italiaanse en klassiek artistieke afkomst. Zijn unieke visie op de Franse stijl en gevoeligheid, in het bijzonder de rijke atmosfeer van Parijs rond de 20ste eeuw, en zijn intellectuele bewustzijn waren geïnspireerd door de Joodse traditie. Anders dan zijn avantgarde collega’s, schilderde Modigliani voornamelijk portretten – typisch – onrealistisch verlengd met een melancholische flair – en naaktportretten, welke een gracieuze schoonheid en een vreemde erotiek vertonen.

Slapend Naakt met Open Armen (Rood Naakt), vers 1917. Olieverf op canvas, 60 x 92 cm. Gianni Mattioli Collectie

In 1906, verhuisde Modigliani naar Parijs, het centrum van de artistieke innovatie en de internationale kunstmarkt. Hij bezocht vaak de café’s en galerijen van Monmartre en Montparnasse, waar vele verschillende groepen en kunstenaars samenkwamen. Snel daarna raakte hij bevriend met de postimpressionistische schilder (en alcoholist) Maurice Utrillo (1883-1955) en de Duitse schilder Ludwig Meidner (1844-1966), die Modigliani beschreef als de “laatste, echte bohémien”(uit Modigliani van Doris Krystof) Modigliani’s moeder stuurde hem zoveel geld als zij kon veroorloven, maar hij was straatarm en hij moest vaak zijn woning verlaten, soms zijn werk achterlatend, wanneer hij moest vluchten zonder huur te betalen. Fernande Olivier, de eerste vriendin van Pablo Picasso in Parijs (1881-1973) beschrijft een van Modigliani’s kamers in haar boek Picasso en zijn Vrienden (1933):

Achteroverleunend Naakt, 1917. Olieverf op canvas, 60 x 92 cm. Staatsgalerie Stuttgart

“Een lamp van één meter tweeëntwintig in de hoek van de kamer. Een klein, roestig fornuis op een, wat eens een gele terracotta kom was die gebruikt werd voor het inwassen; nabij lag een handdoek en een stuk zeep op een witte, houten tafel. In een andere hoek, een kleine, armoedig en zwartgeverfde kist, die gebruikt werd als een oncomfortabele bank. Een rieten stoel, ezels, canvassen in alle maten, verftubes verspreid op de vloer, kwasten, containers met terpentine, een kom voor nitriet zuur (gebruikt voor etsen), en geen gordijnen.”

Zittend Naakt met Halsketting, 1917. Olieverf op canvas, 92 x 60 cm. Privé-collectie

Modigliani was een welbekend figuur bij de Bateau-Lavoir, een beroemd gebouw waar vele kunstenaars, inclusief Picasso, hun studio hadden. Het gebouw heeft waarschijnlijk zijn naam gekregen van de Boheemse schrijver Max Jacob (1876-1944), een vriend van Modigliani en Picasso. Verblijvend in Beteau-Lavoir, schilderde Picasso zijn Les Demoisselles d’Avignon (1907), een radicale deceptie van een groep prostituees welke de start van het kubisme aankondigde.

Andere Bateau-Lavoir schilders, zoals George Braque (1882-1963), Jean Metzinger (1883-1956), Marie Laurencin (1885-1956), Louis Marcoussis (1883-1941), en de beeldhouwers Juan Gris (1887-1927), Jacques Lipchitz (1891-1973) en Henri Laurens (1885-1954) stonden ook aan de wieg van het Kubisme.

Portret van Jeanne Hébuterne met Grote Hoofd, 1917. Olieverf op canvas, 55 x 38 cm. Privé-collectie

De levendige kleuren en de vrije stijl van Fauvisme waren zojuist populair geworden en Modigliani kende de Bateau-Lavoir Fauve kunstenaars, inclusief André Derain (1880-1954) en Maurice de Vlaminck (1876-1958), alsook de expressionistische beeldhouwer Manolo (Manuel Martinez Hugue), en Chaim Soutine (1893-1943), Moise Kisling (1891-1953) en Marc Chagall (1887-1985). Vele van deze kunstenaars werden door Modigliani geportretteerd.

Max Jacob en andere schrijvers voelden zich aangetrokken tot deze gemeenschap. Daarbij behoorden de dichter en kunstcriticus (en minnares van Marie Laurencon) Guillaume Apllinaire (1880-1918), de surrealist Alfred Jarry (1873-1907), de schrijver, filosoof en fotograaf Jean Cocteau (1889-1963), met wie Modigliani een gemixte relatie had, en André Salmon (1881-1969), die later een gedramatiseerde roman schreef, gebaseerd op het onconventionele leven van Modigliani. De Amerikaanse schrijver en kunstcollecteur Gertrude Stein (1874-1946) en haar broer Leo waren ook regelmatige bezoekers.

Portret van Moïse Kiesling, 1915. Olieverf op canvas, 37 x 29 cm. Pinacoteca di Brera , Mailand, Gedoneerd door Emilio en Maria Jesi

Modigliani was bij zijn vrienden bekend als “Modi”, ongetwijfeld een woordspeling op peintre maudit (vervloekte schilder). Hij geloofde zelf dat de kunstenaar verschillende behoeftes en verlangens had, en dus ook anders beoordeeld moest worden dan, andere allerdaagse mensen – een theorie die hij tegenkwam toen hij auteurs las zoals Friedrich Nietzsche (1844-1900), Charles Baudelaire (1821-1867), en Gabriele D’Annunzio (1863-1938).

Modigliani had ontelbare minnaressen, dronk overvloedig, en nam drugs. Van tijd tot tijd keerde hij echter terug naar Italië om zijn familie te bezoeken; om te rusten en zich te herstellen.

De Bedelaar van Livorno, 1909. Olieverf op canvas, 66 x 52,7 cm. Privé-collectie

In zijn kinderjaren leed Modigliani aan pleuritis en tyfus, die hem met beschadigde longen achterlieten. Zijn precaire gezondheidstoestand werd verslechterd door zijn gebrek aan geld en onstabiele, slopende levensstijl.

Hij stierf aan tuberculose; zijn jonge verloofde, Jeanne Hébuterne, in verwachting met hun tweede kind, was niet in staat om een leven in de wereld te brengen zonder hem en pleegde de volgende morgen zelfmoord…

To get a better insight into the life and the work of Modigliani, continue this exciting adventure by clicking on: Modigliani , Amazon NetherlandsAmazon UK , Amazon US , Ebook Gallery , iTunes , Google , Amazon AustraliaAmazon CanadaAmazon Germany , Ceebo (Media Control), CiandoTolino Media , Open Publishing , Barnes&NobleBaker and Taylor , Amazon Italy , Amazon Japan , Amazon China , Amazon India , Amazon Mexico , Amazon Spain , Amazon France , numilog , youboox , Cyberlibris , Kobo , Scribd , Overdrive , Douban , Dangdang

 

Ruskin – Modigliani: El Escándalo Del Vello Púbico

Exposición: Modigliani

Fecha: 23 de Noviembre de 2017 – 2 de Abril de 2018.

Museo: Tate Museum, London.

Desnudo recostado sobre un cojín azul, 1917. Óleo sobre lienzo, 65,4 x 100,9 cm. National Gallery of Art , Washington D.C.

Amedeo Modigliani nació en Italia en 1884 y falleció en París a los treinta y cinco años. De familia judía, era hijo de madre francesa y padre italiano, por lo que creció en el seno de tres culturas. Hombre apasionado y encantador, tuvo numerosas relaciones amorosas a lo largo de su corta vida. Tres fuentes distintas alimentaron su visión única del mundo: la apreciación del legado artístico clásico e italiano, la comprensión de la sensibilidad y el estilo franceses, y especialmente el rico ambiente artístico del París de principios del siglo XX, y su propia conciencia intelectual, influida por la tradición judía.

A diferencia de otros artistas de vanguardia, Modigliani pintaba principalmente retratos irreales de rostros alargados a los que dotaba de un aire melancólico que le era propio, y desnudos que exhibían una belleza grácil y un extraño erotismo.

Desnudo acostado con los brazos abiertos (Desnudo rojo), hacia 1917. Óleo sobre lienzo, 60 x 92 cm. Colección Gianni Mattioli

En 1906, Modigliani emigró a París, centro de la innovación en arte y mercado artístico internacional por excelencia. Frecuentó los cafés y las galerías de Montmartre y Montparnasse, donde se congregaban numerosos grupos variopintos de artistas. No tardó en trabar amistad con Maurice Utrillo (1883-1955), pintor postimpresionista y alcohólico, y con el pintor alemán Ludwig Meidner (1844-1966), quien describió a Modigliani como “el último bohemio auténtico” (Doris Krystof, Modigliani).

Pese a que su madre le enviaba todo el dinero que podía permitirse, Modigliani vivía sumido en una pobreza desesperante que le obligaba a cambiar de alojamiento con frecuencia y, en ocasiones, a abandonar tras de sí sus obras cuando tenía que huir precipitadamente al no poder pagar el alquiler.

Desnudo acostado, 1917. Óleo sobre lienzo, 60 x 92 cm.Staatsgalerie Stuttgart

Fernande Olivier, la primera amante que Pablo Picasso (1881-1973) tuvo en París, describe así uno de los alojamientos de Modigliani en su libro Picasso and his Friends (1933): “Una tarima con cuatro patas ocupaba un rincón de la estancia. Sobre un hornillo pequeño y oxidado había una jofaina de barro; al lado, una toalla y una pastilla de jabón descansaban sobre una mesa de madera blanca. En otro rincón, un pequeño y deslucido arcón negro hacía las veces de incómodo sofá. Había además una silla de mimbre, caballetes, lienzos de diversos tamaños, tubos de pintura esparcidos por el suelo, pinceles, recipientes con trementina y un cuenco con ácido nítrico (usado para los aguafuertes). No había cortinas”.

Desnudo sentado con collar, 1917. Óleo sobre lienzo, 92 x 60 cm. Colección privada.

Modigliani era un personaje popular en el Bateau-Lavoir, el célebre edificio en el que muchos artistas, entre ellos Picasso, tenían sus estudios. Es probable que el nombre del edificio, que quiere decir “lavadero flotante”, se le ocurriera al escritor bohemio y amigo de Modigliani y de Picasso Max Jacob (1876-1944).

En el Bateau-Lavoir, pintó Picasso Las señoritas de Avignon (1907), un retrato radical de un grupo de prostitutas que marcó el inicio del cubismo. Otros artistas de aquel desvencijado inmueble, entre los que figuraban los pintores Georges Braque (1882-1963), Jean Metzinger (1883-1956), Marie Laurencin (1885-1956), Louis Marcoussis (1883-1941) y Juan Gris (1887-1927) y los escultores Jacques Lipchitz (1891-1973) y Henri Laurens (1885-1954), también se contaban entre la avanzadilla del cubismo.

Retrato de Jeanne Hébuterne con sombrero grande, 1917. Óleo sobre lienzo, 55 x 38 cm. Colección privad

En ese momento los vívos colores y el estilo libre del fauvismo disfrutaban de gran popularidad y Modigliani conocía a los fauvistas del Bateau-Lavoir, entre ellos André Derain (1880-1954), Maurice de Vlaminck (1876-1958), y el escultor expresionista Manolo (Manuel Martínez Hugué; 1876-1945), así como Chaim Soutine (1893-1943), Moïse Kisling (1891-1953) y Marc Chagall (1887-1985). Modigliani pintó retratos de muchos de estos artistas. Max Jacob y otros escritores también formaron parte de aquella comunidad, como el poeta y crítico de arte (y amante de Marie Laurencin) Guillaume Apollinaire (1880-1918), el surrealista Alfred Jarry (1873-1907), el escritor, filósofo y fotógrafo Jean Cocteau (1889-1963), con quien Modigliani tuvo una relación ambigua, y André Salmon (1881-1969), que más tarde escribiría una novela adaptada para la escena basada en el modo de vida tan poco convencional de Modigliani (La vie passionnée de Modigliani, Editions Seghers, París). La escritora y coleccionista de arte norteamericana Gertrude Stein (1874-1946) y su hermano Leo también eran asiduos del Bateau-Lavoir.

Retrato de Moïse Kiesling, 1915. Óleo sobre lienzo, 37 x 29 cm. Pinacoteca di Brera , Milán, donación de Emilio y Maria Jesi

Los amigos de Modigliani lo llamaban “Modi” (pronunciado modí), un juego de palabras basado en la expresión francesa peintre maudit (pintor maldito). Él mismo creía que un artista tenía necesidades y deseos distintos a los del resto de la gente y que, por lo tanto, su vida debía ser juzgada bajo una luz diferente, una teoría que formuló tras leer a autores como Friedrich Nietzsche (1844-1900), Charles Baudelaire (1821-1867) y Gabriele D’Annunzio (1863-1938). Modigliani tuvo incontables amantes, era un bebedor empedernido y consumía drogas. De vez en cuando, sin embargo, regresaba a su Italia natal para visitar a su familia, descansar y recuperar la salud.

El mendigo de Livorno, 1909. Óleo sobre lienzo, 66 x 52,7 cm. Colección privada.

Durante su infancia, Modigliani había padecido pleuresía y fiebre tifoidea, enfermedades que debilitaron de por vida sus pulmones. Su precario estado de salud se veía agravado por su escasez de dinero y por su estilo de vida inestable y disoluto. Cuando murió de tuberculosis, su joven compañera, Jeanne Hébuterne, embarazada de su segundo hijo, fue incapaz de imaginar la vida sin él y se suicidó al día siguiente…

Para obtener una mejor visión de la vida y del trabajo de Rodin, continúe esta emocionante aventura haciendo clic sobre “en español”: ModiglianiAmazon SpainAmazon Mexico , Amabook , Odilo , 24symbols , Arnoia , Nubico , OverdriveiTunes , Google , Amazon UK , Amazon US , Ebook Gallery , Amazon AustraliaAmazon Canada , Barnes&NobleBaker and Taylor , Amazon ItalyAmazon Germany , Ceebo (Media Control), CiandoTolino Media , Open Publishing , Amazon Japan , Amazon China , Amazon India  , Amazon France , numilog , youboox , Cyberlibris , Kobo , Scribd , Douban , Dangdang

Ruskin – Modigliani: Der Skandal der Schamhaare

Ausstellung: Modigliani

Datum: 23 November 2017 – 2 April 2018

Museum: Tate Museum, London.

nude on a blue cushion
Akt auf blauem Kissen, 1917. Öl auf Leinwand, 65,4 x 100,9 cm. National Gallery of Art , Washington D.C
Amedeo Modigliani wurde 1884 in Livorno (Italien) geboren und starb im Alter von 35 Jahren in Paris. Der Sohn einer Französin und eines Italieners wurde im jüdischen Glauben erzogen und wuchs so inmitten dreier Kulturen auf. Modigliani war ein leidenschaftlicher und charmanter Mann, der in seinem Leben zahlreiche Liebesbeziehungen einging. Die einzigartige visionäre Kraft des Künstlers speiste sich aus drei Quellen: Neben seiner Aufgeschlossenheit gegenüber seinem italienischen und klassischen Erbe zeigte er Verständnis für französischen Stil und französisches Feingefühl – besonders für die dichte künstlerische Atmosphäre im Paris des ausgehenden 19. Jahrhunderts – und ein von der jüdischen Tradition inspiriertes intellektuelles Problembewusstsein. Im Gegensatz zu anderen Avantgardisten malte Modigliani vor allem Porträts, die er in seinem ganz eigenen, melancholischen Stil verfremdete und in die Länge zog, sowie Akte von erhabener Schönheit und fremdartiger Erotik.

reclining nude with open arms
Schlafender Akt mit geöffneten Armen (Akt in Rot), um 1917. Öl auf Leinwand, 60 x 92 cm. Sammlung Gianni Mattioli
Amedeo Modigliani wurde 1884 in Livorno (Italien) geboren und starb im Alter von 35 Jahren in Paris. Der Sohn einer Französin und eines Italieners wurde im jüdischen Glauben erzogen und wuchs so inmitten dreier Kulturen auf. Modigliani war ein leidenschaftlicher und charmanter Mann, der in seinem Leben zahlreiche Liebesbeziehungen einging. Die einzigartige visionäre Kraft des Künstlers speiste sich aus drei Quellen: Neben seiner Aufgeschlossenheit gegenüber seinem italienischen und klassischen Erbe zeigte er Verständnis für französischen Stil und französisches Feingefühl – besonders für die dichte künstlerische Atmosphäre im Paris des ausgehenden 19. Jahrhunderts – und ein von der jüdischen Tradition inspiriertes intellektuelles Problembewusstsein. Im Gegensatz zu anderen Avantgardisten malte Modigliani vor allem Porträts, die er in seinem ganz eigenen, melancholischen Stil verfremdete und in die Länge zog, sowie Akte von erhabener Schönheit und fremdartiger Erotik.

Liegender Akt, 1917. Öl auf Leinwand, 60 x 92 cm. Staatsgalerie Stuttgart
“Ein Podest auf vier Füßen in einer Ecke des Raumes. Ein kleiner und rostiger Ofen, auf dem eine Waschschüssel aus Terrakotta stand; daneben lagen auf einem weißen Holztisch ein Handtuch und ein Stück Seife. In einer anderen Ecke diente eine schwarz angestrichene, schmale und schäbige Kiste als Sofa. Ein Korbstuhl, Staffeleien, Leinwände in allen Größen, auf dem Boden verstreute Farbtuben, Pinsel, Behälter für Terpentinöl, ein Gefäß mit Salpetersäure (für Radierungen) und keine Vorhänge.”

Modigliani war eine der prominenten Figuren im Bateau-Lavoir, dem berühmten Gebäude, in dem viele Künstler, wie beispielsweise Picasso, ihre Ateliers hatten. Seinen Namen verdankt es wohl dem Bohemien und Schriftsteller Max Jacob (1876-1944), einem Freund Modiglianis und Picassos. Es war zu dieser Zeit im Bateau-Lavoir, als Picasso Les Demoiselles d Avignon malte, die radikale und den Beginn des Kubismus markierende Darstellung einer Gruppe von Prostituierten.

seated nude with necklace
Sitzender Akt mit Halskette, 1917. Öl auf Leinwand, 92 x 60 cm. Privatsammlung. Private collection
Auch andere Künstler trieben im Bateau-Lavoir die Entwicklung des Kubismus voran, darunter die Maler Georges Braque (1882-1963), Jean Metzinger (1883-1956), Marie Laurencin (1885-1956), Louis Marcoussis (1883-1941) und die Bildhauer Juan Gris (1887-1927), Jacques Lipchitz (1891-1973) und Henri Laurens (1885-1954). Die lebhaften Farben und der freie Stil des Fauvismus erfreuten sich zu jener Zeit großer Beliebtheit und Modigliani lernte die Fauvisten des Bateau-Lavoir kennen, darunter André Derain (1880-1954), Maurice de Vlaminck (1876-1958), den expressionistischen Bildhauer Manolo (Manuel Martinez Hugué, 1876-1945), sowie Chaim Soutine (1893-1943), Moïse Kisling (1891-1953) und Marc Chagall (1887-1985).

portrait-of-jeanne-hebuterne-in-a-large-hat-amedeo-modigliani
Porträt der Jeanne Hébuterne mit großem Hut, 1917. Öl auf Leinwand, 55 x 38 cm. Privatsammlung.
In seinen Porträts hat Modigliani viele jener Künstler festgehalten. Neben Max Jacob fühlten sich auch andere Schriftsteller zu dieser Gemeinschaft hingezogen, darunter der Dichter und Kunstkritiker (und Liebhaber von Marie Laurencin) Guillaume Apollinaire (1880-1918), der Surrealist Alfred Jarry (1873-1907), der Schriftsteller, Philosoph und Fotograf Jean Cocteau (1889-1963) – mit ihm verband Modigliani ein zwiespältiges Verhältnis – und André Salmon (1881-1969), der später einen für die Bühne bearbeiteten Roman über das unkonventionelle Leben Modiglianis schrieb. Auch die amerikanische Schriftstellerin und Kunstsammlerin Gertrude Stein (1874-1946) und ihr Bruder Leo zählten zu den regelmäßigen Besuchern im Bateau-Lavoir.

portrait-of-moise-kisling-1915
Porträt des Moïse Kiesling, 1915. Öl auf Leinwand, 37 x 29 cm. Pinacoteca di Brera , Mailand, Schenkung von Emilio und Maria Jesi.
Von seinen Freunden “Modi” genannt, zweifellos ein Wortspiel mit dem Begriff “peintre maudit” (verfluchter Maler), war er selbst davon überzeugt, dass sich die Bedürfnisse und Wünsche des Künstlers von denen gewöhnlicher Menschen unterschieden. Daraus leitete er ab, dass auch sein Leben anders beurteilt werden sollte – eine Theorie, auf die ihn die Lektüre von Autoren wie Friedrich Nietzsche (1844-1900), Charles Baudelaire (1821-67) und Gabriele d Annunzio (1863-1938) brachte.

Amadeo Modigliani - The Beggar of Livorno
Der Bettler aus Livorno, 1909. Öl auf Leinwand, 66 x 52,7 cm. Privatsammlung
Modigliani hatte zahllose Affären, trank reichlich und nahm Drogen. Von Zeit zu Zeit kehrte er jedoch nach Italien zurück, um seine Familie zu besuchen und um sich zu erholen. In seiner Kindheit hatte Modigliani unter einer Rippenfellentzündung und Typhus gelitten, Krankheiten, von denen er sich nie wieder vollständig erholte. Verschärft wurde sein bedenklicher Gesundheitszustand durch den ständigen Geldmangel und sein unstetes und zügelloses Leben.

Als er an Tuberkulose starb, war seine junge Verlobte Jeanne Hébuterne gerade mit dem zweiten gemeinsamen Kind schwanger. Doch ohne ihn erschien ihr das Leben unerträglich und sie nahm sich am Morgen nach seinem Tode das Leben.

Um einen besseren Einblick in das Leben und die Arbeit von Modigliani zu erhalten, setzen Sie dieses spannende Abenteuer fort, indem Sie auf: Modigliani , Amazon Germany , Ceebo (Media Control), Ciando , Tolino Media , Open PublishingAmazon UK , Amazon US , Ebook Gallery , iTunes , Google , Amazon AustraliaAmazon Canada , Barnes&NobleBaker and Taylor , Amazon Italy , Amazon Japan , Amazon China , Amazon India , Amazon Mexico , Amazon SpainAmabook , Odilo , 24symbols , Arnoia , Nubico , Overdrive , Amazon France , numilog , youboox , Cyberlibris , Kobo , Scribd , Douban , Dangdang  klicken.

Shelley’s Art Musings: Are Artists above Human Condition?

Rodin said: “To any artist, worthy of the name, everything in nature is beautiful, because his eyes, fearlessly accepting all exterior truth, read there, as an open book all the inner truth.”

In the art world, past and present, we have seen artists strive for perfection, using their own mental or physical afflictions to benefit their cause, seeking a consciousness which is all seeing. But does this mean that they can push boundaries too far and over step the mark at the detriment of themselves and others?

Obviously, we are aware of how Van Gogh cut off an ear, and how Munch expressed his own personal anxieties through his paintings to combat his demons, but how does this play out with other artists and their impacts on others?

At the beginning of October, multiple women accused Harvey Weinstein, the Hollywood producer, of sexual misconduct

In today’s culture, we are seeing the most recent and terrible cases of sexual assault and rape allegations from artists such as Harvey Weinstein and Kevin Spacey.  Reminiscent of the case of Roman Polanski, there has always been a stigma attached with the theatrical and film industry of advantage being taken of either struggling actors or actors preying on the vulnerable. But is this through their strive for perfection that such awful behaviour becomes a belief that they could be above the law? And a reflection of the art which they are involved in has bent their psyche in a way in which pushes them to search for the emotion of all situations.  Does this mean that they can use their position to manipulate situations to their own means?

Kevin Spacey, one of Hollywood’s most celebrated actors, is now facing a wave of criticism over sex allegations

I want to make it very clear that I am in no way supporting this behaviour, but it seems that there could be a theory here.  After all, Dustin Hoffman is a known method actor, immersing himself in every role that he plays. And there is still speculation around the death of Heath Ledger and his inability to detach himself from the role of the Joker which he had entrenched himself in.

Could it be that Spacey, Weinstein and Polanski have pushed themselves over the boundaries of what is acceptable behaviour through some inability to detach themselves from their art?  We are only to look at some of the films produced and roles played to see that these people are submersing themselves in a (albeit pretended) world of the underhanded and depraved, and if it is alright to behave like that on screen, why not in their real lives?

This behaviour very readily translates to artists gone by.  There is no way in today’s society would we be accepting of artists stealing corpses to dissect them to understand the anatomical nature of the body. Yet we know this happened and in many cases, artists were much more advanced in their understanding of the anatomical workings of the body than physicians of the time.

Roman Polanski is now facing multiple accusations of sexual assault against a child

A well-known case of how life impacted their art is the one of Auguste Rodin and Camille Claudel.  The pair met when Claudel was learning to sculpt. So impressed was he with her raw talent that he took her on as a pupil, as well as falling in love with her.  Could this have been Rodin using his position as a teacher to manipulate the feelings of Claudel to match his own?

The affair was a complicated and passionate one, which through the course of time has been overly romanticised in books and films. But what we can attest to is the true love felt between the pair, through the letters that they sent each other and the works of art which they created.

The love affair inspired both artists, as they used their work as a declaration, criticism or echo of one another.

Two sculptures from Rodin which convey the passion felt for Claudel are The Gates of Hell – I am Beautiful, and Eternal Springtime.  Rodin was much freer with his work and muse than Claudel and these two pieces beautifully convey the feelings which penetrated his life in this period.

Auguste Rodin. Eternal Springtime, 1884. Bronze, 64.5 cm x 58 cm x 44.5 cm. Musee Rodin , France

During this time, Claudel needed some space and left France for England.  On her return, Rodin was so happy to have her back that he took her on as his only student and swore to be faithful to her.

Claudel kept her influences much closer to her chest, which was probably the result of Rodin refusing to leave his wife to be with her full time. But her biggest tribute to her teacher and lover was The Bust of Rodin, a sculpture lovingly created, capturing the very essence of the man that she was so in love with.

The complex affair between the two went from 1882 to 1891, and ended when Rodin, again refused to leave his wife for Claudel.  In an uncharacteristic outburst, Claudel expressed her rage in caricatures created of the couple.  This distressed Rodin, seeing her violent nature and he started to avoid her, despite his feelings for her.

Claudel’s work has often been said to have been created out of a process of sublimation. Simplistically put, her work is more of an autobiographical portfolio of the state of the affair she had with Rodin, whereas Rodin himself used her as his muse.  Claudel’s most telling sculpture for this is The Age of Maturity.

Camille Claudel. The Age of Maturity, 1902. Bronze group in three parts, 114 cm x 163 cm x 72 cm. Musée d’Orsay , Paris

The sculpture shows a male central figure being led off by an older woman as the younger woman, outstretched, yearns for the return of the man. This sculpture marked the end of the relationship between Claudel and Rodin.

This is a clear parallel between the life and art between two people. The influence of their feelings envelops their world, to create a beautiful extraction of their time together through the medium of stone.

While the creation of something beautiful came from what is essentially adultery, an act which impacted Rodin’s wife, and Claudel’s family, is what we are seeing today, with the abhorrent acts of artists of our own time, their intrinsically linked mind-set to their art form?